Al twintig jaar lang domineren open woonkamers het interieurontwerp. Nu is er een stille maar belangrijke verschuiving gaande. Zowel huiseigenaren als ontwerpers heroverwegen de voordelen van uitgestrekte, onverdeelde ruimtes ten gunste van meer opzettelijke, gesegmenteerde indelingen. Dit is niet noodzakelijkerwijs een afwijzing van openheid, maar een stap richting evenwicht : een verlangen naar verbinding en privacy in huis.
De evoluerende aantrekkingskracht van openheid
Het tijdperk van de volledig open plattegrond is misschien aan het afnemen, maar niet aan het verdwijnen. Ontwerper Melanie Grabarkiewicz legt uit dat hoewel huiseigenaren nog steeds genieten van het sociale aspect van open wonen, er een groeiende behoefte is aan functionele scheiding. De pandemie heeft deze trend waarschijnlijk versneld, aangezien veel huizen ook dienst deden als kantoren, klaslokalen en uitgaanscentra – een uitdaging voor onverdeelde ruimtes.
De sleutel is niet het volledig elimineren van openheid, maar het verfijnen van de manier waarop deze wordt uitgedrukt. Mensen willen nog steeds dichtbij elkaar zijn terwijl ze verschillende activiteiten ondernemen, maar ze hebben ook speciale zones nodig voor werk, ontspanning of gerichte taken.
Drie lay-outtrends die de moderne woning opnieuw vormgeven
Ontwerpers zien drie verschillende benaderingen ontstaan als alternatief voor het totaal open concept:
1. Historisch opnieuw bedenken: bestaande structuren aanpassen
Veel huiseigenaren kiezen ervoor om * met * bestaande architectuur te werken in plaats van deze af te breken voor een moderne open plattegrond. Dit komt vooral veel voor bij huizen die tussen begin 20e en 1970 zijn gebouwd. Formele eetkamers worden vaak omgebouwd tot thuiskantoren of flexibele multifunctionele ruimtes, terwijl toevoegingen een betere doorstroming tussen woonruimtes creëren zonder gedefinieerde kamers op te offeren. Deze aanpak geeft prioriteit aan functionaliteit en behoud boven radicale reconstructie.
2. Subtiele definitie: Zonering binnen openheid
De uitgestrekte, open indelingen met hoge plafonds uit de jaren negentig maken plaats voor een meer genuanceerde aanpak. Ontwerpers gebruiken nu plafondbehandelingen, plaatsing van meubels en karpetten om zones binnen een open ruimte visueel te definiëren. Hierdoor ontstaat een gevoel van structuur en warmte zonder de harde grenzen van muren. Het doel is om afzonderlijke gebieden te creëren die verschillende doeleinden dienen, terwijl de algehele doorstroming behouden blijft.
3. Goed gedefinieerde zones: grenzen vervagen, maar niet elimineren
Veel huiseigenaren verlangen naar woonruimtes die zowel verbinding als mentale helderheid bieden. Als een keuken, woonkamer en werkruimte allemaal in elkaar overvloeien, kan het lastig zijn om tussen activiteiten te wisselen. De oplossing? Het creëren van zachte scheidingswanden door middel van inbouwelementen, gedeeltelijke wanden of gedeelde functionele ruimtes zoals drankstations. Hierdoor blijft de visuele continuïteit behouden en worden tegelijkertijd duidelijke grenzen tussen zones vastgelegd.
“De beste ontwerpen van vandaag de dag combineren flow met structuur, waardoor beweging ontstaat die je op natuurlijke wijze door het huis leidt, terwijl de synergie van de ene ruimte naar de andere behouden blijft”, zegt interieurontwerper Jeff Andrews.
Uiteindelijk gaat de verschuiving van totale open plannen niet over regressie, maar over aanpassing aan veranderende behoeften. De moderne huiseigenaar wil huizen die zowel verbonden als functioneel zijn, ruimtes die een scala aan activiteiten ondersteunen zonder in te boeten aan comfort of helderheid. Dit betekent dat we voorbij de extremen moeten gaan en een meer evenwichtige benadering van interieurontwerp moeten omarmen.
